Tri-X

Tri-X is geen preset die je foto's vriendelijker maakt. Het grain is grof, het contrast hoog, de schaduwen vallen weg alsof het nacht is. Dit is de film waarmee Henri Cartier-Bresson door de straten van Parijs liep, waarmee Diane Arbus mensen fotografeerde die niemand anders wilde zien, waarmee Sebastião Salgado arbeid en verdriet vastlegde op een manier die je niet vergeet. Tri-X heeft karakter dat schuurt.

Technisch gezet de preset de belichting iets terug en trekt het contrast sterk op. De hoge lichten worden afgeremd zodat ze niet doorbranden, maar de middentonen en schaduwen krijgen een zwaar, grafisch gewicht. Kleuren verdwijnen volledig: Tri-X converteert naar zwart-wit met een toning die kouder is dan neutraal, licht richting blauwgrijs. Het grain is zichtbaar aanwezig, ook op kleinere afdrukken of schermen. Niet als decoratie, maar als onderdeel van het beeld.

De preset werkt het sterkst op beelden met van nature veel contrast, harde schaduwen of sterk tegenlicht. Straatfotografie op een bewolkte dag, industriële omgevingen, portretten met rauw of direct licht. Mensen die werken, wachten, bewegen. Scènes die iets te zeggen hebben. Tri-X heeft geen boodschap aan zachte pasteltinten of gouden-uurtje-sfeer. Als je dat zoekt, is er een andere preset.

Je kiest voor Tri-X als je een foto wilt die standhoudt zonder uitleg. Als de inhoud van het beeld het werk doet en de bewerking daar alleen maar aan bijdraagt. De preset dwingt je ook om kritisch te zijn op je eigen beelden: wat er niet in zit, vult Tri-X niet op. Wat er wel in zit, komt harder aan.

Praktisch: begin met de belichting van je foto iets hoger dan je gewend bent voordat je de preset toepast. Tri-X haalt licht terug, en als je beginpunt al aan de donkere kant zit, zakken je schaduwen te ver weg. Een halve tot hele stop overbelicht op het moment van fotograferen, of een lichte correctie in Lightroom vóór de preset, geeft je meer speelruimte in de eindbewerking.